Zmiana miejsca
Zamieszkania, czyli od dziś fotokombinat zmienia swój adres:
http://danieluk.net/fotokombinat/
To co tu było pozostanie, w nowym miejscu będzie przytulniej. Zawsze to pod dobrymi skrzydłami.
Pozdrawiam
Robert
Pod oknami
No to wiosna piękna. Nawet zwierzęta piwnicze poczuły wiosnę. Grzeją się, relaksują i sikają. No co zrobić? Wychodząc na pocztę napotkałem parę moich piwniczych sąsiadów.
Postanowiłem z Zuzią przejść się do Parku Szczęśliwickiego. Jak zwykle trasa jest cholernie sentymentalna.W każdym razie dotarliśmy do celu. Przyznam, że dawno tam nie było. Wyładniało tam. Jeszcze tam wrócę by sfotografować ostatnie elementy z moich wspomnień. Siedzieliśmy na ławce, słonko grzało. Z uczuciem sentymentalnym ciężko walczyć, bo czasem trzeba.
W końcu dostałem na pocztę odebrać paczkę z Iławy w której były kolejne fanty potrzebne mi do wyprawy czarnobylskiej. Dawno nie byłem na tej poczcie, może ostatni raz jak byłem dzieckiem. Sufit mnie oczarował. Przypomniał mi się dworzec w Brześciu. W te wszystkie miejsca trzeba jeszcze wrócić. Dużo czasu.
Tramwaj numer 7
Wczoraj urządziłem sobie spacer. Zasiedziałem się w domu, więc ruch jest jedynym rozwiązaniem problemu. Ta prosta fotografia ma także inne podłoże. Faktycznie przejeżdżający tramwaj i jego numer, przypadek. W fotografii jest wiele przypadku do którego ludzie starają się dorobić jakąś ideologię. Nie będę inny. Proszę. Zrobiłem kilka zdjęć, prostych z misją. Przemkowi wczoraj (07.04.09) urodził się syn Gustaw. Dla niego zrobiłem te kilka zdjęć. Spojrzałem na to miasto i zastanowiłem się jak ono wyglądało tego dnia kiedy się urodziłem. Tak więc to dla Ciebie młody obywatelu. Rośnij zdrowo i kibicuj Legii Warszawa 
(pewnie jak podrośniesz będziesz oglądał jak znowu jest w Lidze Mistrzów). Tego Ci i sobie życzę. Resztę pozostawiam wam wszystkim.
A szczęśliwym rodzicom szczerze (raz jeszcze) gratuluję 
Dotarłem
Do końca. Nie ukrywam, ale strasznie wciągnąłem się w serial o radzieckim agencie Stirlitzu w niemieckich oddziałach SS. Musze przyznać, że “Siedemnaście mgnień wiosny” (ros. Семнадцать мгновений весны), jest serialem godnym polecenia. Na szczególną uwagę zasługuje sam Stirlitz, gra Tichonowa jest godna podziwu. Na aktorstwie się nie znam, ale jego rola mnie oczarowała.
Sam serial to radziecka wersja historii, która niczym nasi Pancerni i Kloss – szkoda gadać. Mimo to sam chciałbym być takim Stirlizem i jeździć samochodem, a w tle główny motyw przewodni.
Nie bez przypadku wybrałem taki kadr z filmu. Agent radziecki, spojrzenie gdzieś w przyszłość, w nieznane. Kwintesencja.
Cały serial był dołączony do Wyborczej na DVD, teraz za nie duży pieniądz można go nabyć i obejrzeć. Polecam raz jeszcze.
Motyw przewodni:
Okno
Wpis z opóźnieniem, ale co się dziwić. Nie chciało mi się nic pisać. Wczorajszy dzień dostarczył mi dużo nowych wrażeń i przemyśleń. Skończyłem już 26 lat. Piszę już bo czas zaczyna szybciej lecieć. W urodziny leci on jeszcze szybciej. Dzień zaczął się od super śniadania, potem ciasto mojej Zuzi (bardzo dobre!), prezenty, życzenia, dużo radości. Dzień zakończył się gdzieś w knajpie i nocnym do domu. Super. Cieszę się z tego co mnie otacza, co mnie czeka i co przeżyłem. Kocham życie.
W taki dzień autoportret to nic złego.
