No to wiosna piękna. Nawet zwierzęta piwnicze poczuły wiosnę. Grzeją się, relaksują i sikają. No co zrobić? Wychodząc na pocztę napotkałem parę moich piwniczych sąsiadów.

Postanowiłem z Zuzią przejść się do Parku Szczęśliwickiego. Jak zwykle trasa jest cholernie sentymentalna.W każdym razie dotarliśmy do celu. Przyznam, że dawno tam nie było. Wyładniało tam. Jeszcze tam wrócę by sfotografować ostatnie elementy z moich wspomnień. Siedzieliśmy na ławce, słonko grzało. Z uczuciem sentymentalnym ciężko walczyć, bo czasem trzeba.

W końcu dostałem na pocztę odebrać paczkę z Iławy w której były kolejne fanty potrzebne mi do wyprawy czarnobylskiej. Dawno nie byłem na tej poczcie, może ostatni raz jak byłem dzieckiem. Sufit mnie oczarował. Przypomniał mi się dworzec w Brześciu. W te wszystkie miejsca trzeba jeszcze wrócić. Dużo czasu.

Wczoraj urządziłem sobie spacer. Zasiedziałem się w domu, więc ruch jest jedynym rozwiązaniem problemu. Ta prosta fotografia ma także inne podłoże. Faktycznie przejeżdżający tramwaj i jego numer, przypadek. W fotografii jest wiele przypadku do którego ludzie starają się dorobić jakąś ideologię. Nie będę inny. Proszę. Zrobiłem kilka zdjęć, prostych z misją. Przemkowi wczoraj (07.04.09) urodził się syn Gustaw. Dla niego zrobiłem te kilka zdjęć. Spojrzałem na to miasto i zastanowiłem się jak ono wyglądało tego dnia kiedy się urodziłem. Tak więc to dla Ciebie młody obywatelu. Rośnij zdrowo i kibicuj Legii Warszawa (pewnie jak podrośniesz będziesz oglądał jak znowu jest w Lidze Mistrzów). Tego Ci i sobie życzę. Resztę pozostawiam wam wszystkim.

A szczęśliwym rodzicom szczerze (raz jeszcze) gratuluję

Wpis z opóźnieniem, ale co się dziwić. Nie chciało mi się nic pisać. Wczorajszy dzień dostarczył mi dużo nowych wrażeń i przemyśleń. Skończyłem już 26 lat. Piszę już bo czas zaczyna szybciej lecieć. W urodziny leci on jeszcze szybciej. Dzień zaczął się od super śniadania, potem ciasto mojej Zuzi (bardzo dobre!), prezenty, życzenia, dużo radości. Dzień zakończył się gdzieś w knajpie i nocnym do domu. Super. Cieszę się z tego co mnie otacza, co mnie czeka i co przeżyłem. Kocham życie.

W taki dzień autoportret to nic złego.

Zacznę szalenie tradycyjnie. Pogoda jest cudowna. Gdyby tylko lepsze wiadomości do mnie docierały było by jeszcze piękniej. Zacznijmy więc przegląd. Na pierwszej fotografii jest randka młodej pary na patelni. Cudownie, nie mogłem się powstrzymać.

Zastanawia mnie co kieruje ludźmi podczas swojej stylizacji. Tu widzimy bunt i styl którego nazwy nie znam. W skrócie gdybym chciał zrobić skrót – brudasy. Ciekawy jak się chodzi z takimi butami i ile to waży. Ktoś wie? A zdjęcie zrobiłem przez przypadek, przez szybę. Nie mogłem się powstrzymać!

W tej samej chwili co poprzednie zdjęcie odbywała się walka na poduszki. Dostałem na to nawet jakieś zaproszenie, ale po pierwsze zapomniałem o tym, po drugie mam wiele spraw niezałatwionych które właśnie w weekend się da załatwić, po trzecie jak się okazało straszny syf Sprawa fajne do fotografowania, dlatego zrobiłem pięć zdjęć i olałem sprawę.

A teraz najciekawsze. Wczoraj byłem razem z moją Zuzią na Łodzią po Wiśle, muszę powiedzieć, że organizacja imprezy (samej w sobie) bardzo mi zaimponowała. Szkoda, że ASP w Gdańsku (foto) miało/ma swoich studentów w pupie i to Oni musieli kombinować sobie jakieś imprezy.  Ktoś powie, że to nie ich sprawa,  jednak jak widziałem to co się działo w kinie Luna – szacun. Ciężko mi zrozumieć dlaczego taka zlewka tam była. No to temat na inny wieczór. Wracając do kina Luna, zrobiłem Mateuszowym sprzętem – zdjęcie. Dziś się okazało, że Mateusz wygrał dwie nagrody, był producentem filmu dokumentalnego “Pod Bluzką”. Tak więc…mega szacun! Wkrótce więcej informacji bo miałem tylko telefon, a ja mało pamiętam po telefonach.

A poza tym wszystkim czas kopnąć się w dupę i skończyć z tym paździerzem moje postanowienie, bo to ostatnie minuty mojego 25 lecia

Ze zdjęciem ciekawiej? Zgadam się. Też lubię jak przy jakimś tekście jest ilustracja (prawdziwa, mniej prawdziwa). Taka piękna pogoda, że żal nie patrzeć w niebo. Nie ma ani jednej chmury, gdzie one? Nie ma. Lubię patrzeć na miasto z góry, czego efektem są jakieś pstrykadełka dla przyjemności. Tak i właśnie jest i było i pewnie nie raz będzie.

Czasem mam tak, że z zaciekawieniem wracam do starych zdjęć na moim fotoblogu. To daje czasem dużo radości. Niebywałe. Czasem jednak jak patrze na te zdjęcia to mam ochotę je schować, ot co.

A ja pełną gębą szykuję się do wyjazdu Kijów – Czarnobyl. Stroje już zakupione, czekam na paczkę (później napiszę co biorę na wyjazd). W przeciągu tygodnia trafiły do mnie dwie książki o Czarnobylu. Ta cała historia mnie po prostu fascynuje. Jak to się stało, że przez brak odpowiedzialności można doprowadzić do takiej ingerencji w środowisko naturalne. Nawet można powiedzieć więcej, że Gdańsk i Czarnobyl (jeśli chodzi o elektrownię, nie o miasto) to początek zmian w Europie. W Gdańsku strajki, Wałęsa. Tam elektrownia, która wypompowała ogromną kasę na usuwanie skutków awarii. A co za tym idzie początek rozpadu Związku Radzieckiego. Cieszę się niesamowicie, że po tylu latach od pierwszego kontaktu z tym tematem, będę mógł tam pojechać. Nie ukrywam, ale odwiedzenie tego miejsca jest moim marzeniem. Jednym z wielu. Jestem szalenie ciekaw jak to będzie i jak moja wyobraźnia się przeobrazi pod wpływem tych widoków. Tam chcę zakończyć mentalnie Doktora Radyację, pozostawiając “go” w jednym z opuszczonych domów. Jednak możliwe, że to właśnie dzięki tym miejscom, nakręci się bardziej. Tego nie wiem i jeszcze bardziej mnie to fascynuje.

Źle się czułem, jakoś nieswojo, jak bym do tego nie należał. Tak właśnie minęła ta symboliczna godzina. Chciałem tam być wśród ludzi, zawsze to ciekawiej. Patrzeć i patrzeć jak na tego człowieka, śpiącego na reprezentacyjnej ulicy Warszawy. Menel. Tylko menel. Najważniejsze by znicz za JP2 zapalić. Ktoś na tym zarobi. Biznes. Nekrobiznes pełną gębą.

Banan, zjadłem go. Jednak wcześniej napisałem na nim: Kosmos tolko dla mira! Wszak dla mnie nie potrzeba tłumaczenia, bo gdy po polsku mówię: kosmos tylko dla pokoju, w celach pokojowych, nie jest tym samym. Napis wyjątkowy.

Źle dziś spałem. Chyba pod wpływem “17 mgnień wiosny” zaczyna mi odbijać. Jest to niesamowite. W pracy niemiecka radiostacja, Sztirlic też przez takową ma kłopoty. We śnie jacyś Niemcy mnie nachodzą. Wieczorem idą ulicą, odczuwam gestapowski ogon. Serio wali mnie po łbie.

Wizyty w miejscach gdzie spoczywają ludzie nie należą do przyjemności. Z reliktami przeszłości mam do czynienia na co dzień. Jednak kiedy człowiek pojawia się na cmentarzu odczuwa swoją pustkę, pewien rodzaj przenikającej samotności.

Nawet w takich miejscach najważniejszy jest pieniądz. Wszystko wszędzie kosztuje, wszyscy i wszystko wydziera Ci z portfela każdy grosz. Znieczulica, pazerność i puste prawa. Nie płacisz, kto inny będzie leżał na Twoich szczątkach.

Chcesz dobra płać, chcesz piosenkę na ślubie – smaruj. A tu kawałek kwiatu komuś wypadło, ktoś nie wcelował w śmietnik. I tak cały dzień.

Piękna sobota, słońce rozgrzewa ludzkie twarze. Przed godziną razem z Mateuszem, docieramy pod Hale Banacha. Za kilka minut ma rozpocząć się wiec w obronie bazarku.  Stoimy wśród ludzi, jakieś krzyki, dyskusje. Wszyscy zebrali się w słusznej sprawie, tak jak nie znoszę KDT (Kupieckie Domy Towarowe), tak za bazarkiem stoję. Ten bazarek (Ochota/Szczęśliwice) to moje dzieciństwo. Gdy koledzy grali w piłkę ja szukałem tu ciekawych komiksów, dziś władze miasta chcą tu wybudować wielki budynek i zlikwidować handel w takiej postaci jakiej jest. Rozumiem.

Jednak nie rozumiem dlaczego wszystko sprowadza się do…Żydów. Fotografowałem spokojnie, nagle jedna Pani zapytała dla kogo pracujemy, oczywiście dla tej żydówy(!) Hanny Gronkiewicz-Waltz. Nagle poczułem się jak w Radiu Maryja. Rozumiem, że działania Pani Prezydent nie są słuszne, a ktoś w tym wszystkim chce zarobić, ale dlaczego do wszystkiego mieszają Żydów? Zresztą dźwięk jaki nagrałem mówi wiele. Potem Pani naciskała czy na pewno jej nie zrobiłem zdjęcia, że umiera, że się boi (czego?). Zmieniliśmy miejsce. Nagle znowu się pojawiła Pani i powiedziała, że jak zobaczy gdzieś swoje zdjęcie to pójdzie do…Lecha Kaczyńskiego. Znowu mówiła, że umiera. Wtedy się zdygałem. Nie chciałem mieć owej Pani na sumieniu i uciekliśmy. Ona gdzieś krążyła, my zniknęliśmy gdzieś między budami.

Trzeba jeszcze tam pochodzić i obfotografować, bo kto wie czy za jakiś czas znów na mapie Warszawy pojawi się kolejna mierna budowla, niszcząca wspomnienia, historię i miejsca pracy.

Ten kto nie widział takiej sytuacji – szaleniec. Nie w tym rzecz. Wracając jak typowy Polak do domu na podwórku napotkałem człowieka, leżał na chodniku. Widok normalny, leży, pijany – wiadomo. Jednak kiedy widzę lezącego człowieka nie jestem obojętny – jakoś nie mogę! Podchodzę, patrzę czy żyje, żyje uff. Okazało się, że bił pijany w sztok. To jednak nie letnie południe, początek wiosny, mi zimno, a co dopiero lezącemu. No nic pijaczek chce bym dał mu spokój, zasnął. Wróciłem do domu, patrzyłem przez okno, a jego sąsiedzi (nie wiem), ludzie, ziemianie, tacy jak oni – w dupie wszystko. Jeden to nawet przeszedł mu nad głową…zadzwoniłem gdzie trzeba, przyjechali i bliźniego od zimnego uratowali. W tym wszystkim zadziwia mnie panująca znieczulica, sam jej kiedyś doświadczyłem. Przy okazji tego wydarzenia zrobiłem kilka zdjęć…

Bliźni mają checę, coś się w końcu dzieje, przerwali zupę, serial…