Zrobiłem sobie małą przerwę. Wyszła ona całkiem przypadkiem, nawet nie miałem czasu tu zajrzeć. Wszystkie miejsca w sieci, gdzieś w oddali. Czytając tytuł tego wpisu, zastanawiam się jaki będzie ten rok. Zaczął się trzeci miesiąc, a tu tyle wydarzeń. Tych dobrych i takich o których nie chcę już myśleć. Można powiedzieć, że w końcu się przeprowadziłem, teraz swoje szklane oko przeleję na uliczki warszawskiej Ochoty. Wydarzenie znaczące, inspirujące i dające szalenie dużo do myślenia. Dosłownie jak nigdy.

Wszystko potrzebuje swojego czasu, ułożenia, a w powietrzu gdzieś wiosna. Mimo to jest wiele do zrobienia i na tym chciałbym się skoncentrować. Mam w głowie parę pomysłów.

Te dwie fotografie zrobiłem dzisiaj na terenie Muzeum Powstania Warszawskiego. Cieszę się, że tu pracuję.

W bonusie filmik, który dostałem od Mateusza Kalinstheina, który tak samo jak ja nie kocha KDT, oraz gówna które zalewa to miasto (forma bez znaczenia).

Cieszę się, że moja rodzina mieszka właśnie w tej części Polski. Nie będę się rozpisywał o tym miejscu, ale chyba by życia nie starczyło na sfotografowanie tego regionu. To zdjęcie zrobiłem w miejscowości oddalonej o 12 km od Terespola w kierunku Kodnia. Z okna samochodu. Przypadkowo.

Tu chciałbym napisać o wspaniałym albumie, jaki znalazłem na początku miesiąca w empiku. Na półce leżał gruby album “Bug. Pejzaż nostalgiczny”, Artura Tabora. Z dużym podnieceniem sięgnąłem by zobaczyć co kryje w sobie. Nie zawiodłem się. Album jest efektem kilkunastoletniej pracy. To widać. Fotografie są pełne zarówno romantycznych widoków, jak i świetnym dokumentem. Szczególnie ujęły mnie fotografie z miejsc które są mi szczególnie bliskie. Polecam!

Warszawa przywitała mnie zimnem i tłumem kotleciarzy. Ot prawda nie do zbicia.

Dzisiaj mija dokładnie 30-sta rocznica wybuchu gazu(oficjalnie) w Rotundzie. Jak byłem mały Mama mówiła mi, że Rotunda była odbudowana. Dziś okazuje się, że wiele osób które znam mają jakieś wspomnienia związane z tym tragicznym wydarzeniem. Możliwie, że wielu ludzi którzy przechodzą dziś koło tego miejsca nie pamięta o tym wydarzeniu, ale przecież nikt od nich tego nie wymaga. Sam jestem ciekaw ile dziennie osób jest w tym miejscu, a komunikacyjnie i towarzyskie, miejsce szczególne.

Postanowiłem się dziś z Zuzią wybrać na uroczystość upamiętniającą tych wszystkich którzy zginęli. W całej tej historii najbardziej wzruszająca jest bezinteresowna pomoc warszawiaków, dla tych którzy ucierpieli w tym wydarzeniu. W Piątek we wszystkich gazetach można było przeczytać wspomnienia i stare fotografie. Tu odsyłam wszystkich do zdjęć Jerzego Gumowskiego, który był tam wtedy.

Zrobiłem dziś wiele zdjęć, ale wybrałem to jedno. Nie ma tam gapiów, władz, tłumu. Nie jestem fotoreporterem, który musi się pchać i przepychać by zrobić zdjęcie. Wśród tej całej medialnej grupki był chłopak. Młody, widziałem go już parę razy. Biegał, wciskał obiektyw między ludzi. Jego wyraz twarzy był bezimienny. Wyglądało to jak by fotografował kolejnego kotleta nie mając miejsca w głowie na całe tło. Zastanawiające.

Dźwięk pod jedną fotografię.

Więcej zdjęć wrzuciłem tu.

http://victorprofessor.livejournal.com/

Latam po linkach, tak właśnie odbywam fotograficzną podróż po rosyjskich fotoblogach, a co za tym idzie, po Rosji. Najchętniej dodałbym je wszystkie do swoich linków, ale po co? Jakiś czas temu wpadł mi link na fotobloga Victorprofessor, skąd pozwoliłem sobie zabrać owe zdjęcie i pokazać wam wszystkim. Wybrało to zdjęcie, bo kojarzy mi się dwukrotnie. Po pierwsze jest mroźne, a budynki za plecami tego muru są niczym te które sfotografowałem w Mińsku. W każdym razie polecam (o czym kiedyś już pisałem), podróżowanie po rosyjskich fotoblogach, które często przebijają nasze rodzime obrazy. Oczywiście nie ma tu nic z faworyzowania, ale po prostu znacznie ciekawiej na nie patrzeć.

Ja sam walczę ze sobą, jak by coś chciało mnie rozłożyć. Nie daje się, zbyt wiele do zrobienia, za tydzień koniec ASP.

Pięć lat temu wrzuciłem pierwsze zdjęcie na fotobloga. Traktowałem to jako zachcianka. Dwa tygodnie wcześniej kupiłem sobie pierwszą cyfrówkę. Atmosfera pierwszego zdjęcia, jakaś potrzeba, wrzucenie w sieć. Nazwa senq, to niczym tatutaż zrobiony za młodu. Dziś ta nazwa ma się nijak. Szczerze mówiąc to nie lubię jej. Gdzieś już o tym pisałem z czego się wywodzi, więc w paru słowach streszczę. Słuchałem piosenki Niemena Sen o Warszawie, wypadło słowo sen, gdzieś się logowałem i musiałem dodać jakaś literę, wypadło na q. Tak powstało. Ta nazwa dziś nie ma dla mnie żadnego znaczenia, najchętniej to bym ją zmienił. Jednak jeśli coś się już zaczęło nie będę tego zmieniał. Wiąże to się z linkami jakie ludzie przez te 5 lat poumieszczali, kojarzenie z nazwą. Bez zmian.

Przez te pięć lat treść fotobloga zmieniła się nie do poznania. Pierwsze zdjęcia były proste, szczere, czasem totalnie bez pomysłu. Fotoblog spełniał (teraz też jak jest, lecz w lekko innej formie) się jako pamiętnik, fotograficzny, myślowy i sentymentalny. Z czasem postanowiłem podpisać się pod swoimi pracami. Oczywiście te zdjęcia sprzed 5-ciu lat są mierne, mimo to żal ich kasować. Nawet nie chcę, a wielu tak po prostu zrobiło. Z czasem pojawiały się nowe lepsze zdjęcia, wynikające z mojego spojrzenia na świat. Zmieniał się pogląd, sprzęt, nowe pomysły i wpływy nowych ludźi. Od dłuższego czasu nie prowadzę statystyk dla fotobloga, ale przez ten cały czas odwiedziło go pewnie 750.000-800.000 widzów. To kupa klikania, oglądania moich zdjęć, czytania czasem głupkowatych myśli, czy oglądania wideo.

Fotoblogowanie niesie ze sobą wiele dobrych i złych rzeczy. Fotobloger (ja) publikuje fotografie, które są wycinkiem mojego życia. Wczoraj usłyszałem opinię (ważną), że takie upublicznianie się ingeruje mocno w moją prywatność (tak samo jak pisanie na blogu). To jest prawda, pokazuję swoje życie. Wielu obcych ludzi może wiedzieć w zasadzie dużo. Jednak przez te parę lat zbudowałem w sobie pewną granicę, której nie chcę przekroczyć. Pewne rzeczy są prywatne i nie będą publikowane. Publikacja treści musi przejść przez mojego mentalnego fotoedytora, który dojrzewa, ma humory i czasem sam nie wie czego chce.

Dziś fotoblog nie jest już tym czym był kiedyś. Nie mam ciśnienia na codzienne wrzucanie zdjęć. Nie wynika to w żaden sposób na znudzenie, ale zmianę podejścia. Fotoblog to tylko fotoblog, a nie miejsce do napinania się czy szpanowania. Dla mnie to projekt który trwa, czasem jak dziś mam ochotę go zamknąć, jednak jeśli wiem, że mogę coś jeszcze pokazać, kogoś poruszyć do myślenia, zarzucam te myśli.

Zielonego pojęcia nie mam co będzie dalej. Myślę, że fotoblog zakończy się z chwilą kiedy nie będę miał dla niego czasu. To nastąpi, a tak dziś mogę przejrzeć całe archiwum i zobaczyć jak towarzyszył mi każdego dnia. Wiele fotografii, wiele złych i dobrych komentarzy. Fotoblog dał mi dużo, dziś dzięki niemu poznałem wielu fascynujących ludzi. Jedna z nich jest dla mnie niczym “rodzina“.

Więc sobie i jemu życzę wytrwałości i cierpliwości. Miałem coś zorganizować z tej okazji, ale każdy dzień byłby na to dobry. Fotoblog ma 1827 dni, opublikowałem na nim 1479 postów w tym około 2130 fotografii.

Nie jestem miłośnikiem motoryzacji, ale taki majstersztyk może to zmienić. Podczas oglądania naciśnijcie sobie HQ. Odpływam…

Zachęcam do zobaczenia znacznie więcej. Takie fotografie  po prostu powalają mnie na ziemię. Mistrz.

Pracownia mistrza, Henryka Musiałowicza. Stare Miasto. Warszawa. Grudzień 2008. LOMO LC-A.

Niech będzie kulturalnie. W Poniedziałek 5 stycznia 2009, odbędzie się otwarcie wystawy rzeźb i obrazów Henryka Musiałowicza “Zapamiętane ocalone niezatarte. Wojna i Powstanie 1939-1945“. Jest to zbiór około 240 rzeźb i 30 obrazów, które powstały jako spłacenie długu za życie artysty. Największa rzeźba ma prawie 4m, większość z nich przyjmuje formę totemów.

Prace Henryka Musiałowicza są osobistym hołdem artysty złożonym rówieśnikom rzeźbiarza, którzy doświadczyli dramatycznych przeżyć z Powstania Warszawskiego i drugiej wojny światowej.*

Na pierwszy rzut oka, rzeźby te przedstawiają nicość. Takie były moje pierwsze odczucia, a z rzeźbami nie miałem nigdy nic wspólnego. Nie moja branża. Jednak od kiedy zacząłem współpracę przy organizowaniu tej wystawy, prawie dwu tygodniowe obcowanie, zmieniło moje podejście i odczuwanie jego prac. Można także mówić, że od rzeźb wieje wielką abstrakcją, jednak to tylko złudzenie. One po prostu mają coś w sobie.

Sam Musiałowicz, zrobił na mnie wielkie wrażenie. Ten 95-cio letni twórca, jest nadal bardzo aktywny, a wystawa jest z okazji jego urodzin. On sam marzył by jego prace znalazły się w Muzeum Postania Warszawskiego. Jak to bywa w Polsce, nasi artyści są bardziej znani poza jak w samym kraju.

Henryk Musiałowicz – urodził się w 1914 roku, w Gnieźnie. Okres okupacji i Powstania Warszawskiego przeżył w Warszawie. Ze względu na zły stan zdrowia nie wziął udziału w walkach powstańczych.

Musiałowicz po wojnie wyjechał do Paryża, później do Nowego Jorku. Swoje prace eksponował na ponad 100 wystawach indywidualnych oraz brał udział w około 250 wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Prace artysty znajdują się w znaczących kolekcjach prywatnych w Polsce i na świecie. Jest członkiem m.in. Europejskiego Stowarzyszenia Kultury (SEC), Międzynarodowego Stowarzyszenia Sztuk Plastycznych (AIAP), Accademia Tiberina w Rzymie, Accademia Italia della Arte e del Lavoro w Parmie oraz Accademia Bedriacense w Calvatone.*

Wystawa od 5.01 do 23.02.2009 w Muzeum Powstania Warszawskiego, Grzybowska 79, Warszawa. Wjazd 2zł lub 4zł.
www.1944.pl

*) źródło Gazeta Wyborcza

Gwiazdozbiór. Nie przypomnę jak jest to po białorusku, ale taka właśnie polska nazwa tego pociągu. Sergiusz na parę chwil przed odjazdem z Warszawy. Straszliwie nie lubię się z nim żegnać. Czy tu, czy na stacji Mińsk Pass. Patrząc na to zdjęcie wyczuwam pewnego rodzaju smutek. No ale tak już jest. Czas się żegnać i czas się szczęśliwie witać. Nie mogłem sobie darować i musiałem wejść do pociągu. Dla mnie nawet ten zapach ma coś w sobie, dla kogoś kogo nie kręcą te klimaty…nie do pojęcia. Ja już tęsknię za wschodem.

Dziś Warszawa pusta. W metrze pustki, na patelni cisza, w przejściach podziemnych tylko ja. Muszę powiedzieć, że widok jest nie codzienny, wręcz fascynujący. Większość ludzi siedzi przy stołach. W swoich domach rzecz jasna. Nawet miałem ochotę zrobić zdjęcie tej pustki, ale skończył mi się film w moim plastiku, a cyfry nie chciało mi się wyjmować. Niby po co mi takie zdjęcie?

A to taki mały gadżet. Nagrałem dźwięk jak odjeźdzał pociąg. Dla totalnej zabawy i spróbowania.

Święta mijają swoim tempem, jestem bardzo zadowolony.

Szukałem pewnych zdjęć w moim LOMOkatalogu na kompie. Znalazłem te oto zdjęcie. Na pierwszy rzut oka jest kiepska, nie przedstawia nic ciekawego. W zasadzie jeśli dziś nic nie przedstawia ciekawego, szokującego to jest nic nie warte. Jednak LOMO ma to do siebie, że te zdjęcia coś w sobie mają. Weźmy na celownik właśnie to zdjęcie. Dla widza ta fotka mówi tyle co podpis. Morze. Krym. Data. Nic poza tym.

Jednak właśnie dla mnie i wszystkich tych którzy fotografują, jest ładunek emocjonalny. Pamiętam, że tego dnia było bardzo ciepło i postanowiliśmy pojechać na plaże. Miejskie plaże w Eupatorii są brudne i śmierdzą. Jedynym wyjściem są miejsca poza miastem. Tam też powstało to zdjęcie. W trakcie pisania przypomniało mi się jak powstało to zdjęcie. Zmieniałem film w LOMO i to pierwsza klatka testowa, na rozkręcenie LOMO. Z reguły te zdjęcia są najciekawsze nie wiem jak to się dzieje, ale tak właśnie jest. To niebo (po ukraińsku Небо), jest tego idealnym dowodem i miło się wraca do krymskich wspomnień. Plaża, ciepły piasek, wiaterek i jakieś za śpiewki handlowe: morskaja kriewetka! Było fajnie. Trzeba będzie tam jeszcze wrócić.

Lubię takie klimaty.